Ætli það séu ekki á að giska tvö ár síðan ég fór að fylgjast með hljómsveitinni Hraun. Á þeim tíma hafa þeir glatt mig ósegjanlega, og ég held ég hafi varla misst af tónleikum með þeim á Rósenberg. Þess vegna gladdi það mig ósegjanlega að frétta að þeir væru að fara að gefa út plötu. Þeir eru góðir vinir mínir, og þess vegna er kannski erfitt að skrifa hlutlausan dóm um plötuna, en vegna þess afhroðs sem þeir hafa beðið í plötudómum í blöðum get ég ekki á mér setið að setja upp hlutleysisgleraugun og skrifa nokkur orð um plötuna.
Ég sannfærist æ betur um það hvað megnið af þeim bjór sem seldur er á öldurhúsum er mikið sull, samanborið við það sem maður fær í ríkinu ef maður veit hverju maður á að leita að. Og enn á ný blossar upp brugglöngun, þannig að ég geri ráð fyrir að leggja í góðan bjór fljótlega, enda farið að grynnka á birgðunum sem ég á. Planið var reyndar að bíða eftir að skúrinn kláraðist með að leggja í næstu lögun, en miðað við hvernig gengur held ég að ég nenni ekki að bíða eftir því. Gæti orðið góð stund þar til hitastig hér verður nógu jafnt til að láta bjór gerjast.
Hins vegar verð ég að viðurkenna að ég er hálfeinmana í þessu unaðslega hobbíi. Hvernig er það með ykkur sem lesið þessa síðu? Ætlar enginn að fara að kynna sér bjórgerð og skiptast á bjórum og skeggræða brugg við mig? Ég hefði gott af félagsskapnum.
Ég er þýðandi og rithöfundur. Ég lifi og hrærist að miklu leyti í rituðu máli. Ég er langt frá því að vera óbrigðull í því sem ég skrifa, þýði eflaust ýmislegt ónákvæmlega og geri fljótfærnisvillur. Þannig er þetta bara, við erum öll mannleg og gerum öll mistök. Enda er ég hættur að kippa mér upp við að sjá villur í textum og þýðingum sem augljóslega eru bara fljótfærnisvillur hjá tímabundnu fólki. Ég skil of vel hvers vegna slíkar villur laumast í gegn.
Hins vegar þegar ég sé texta í kynningarefni eða auglýsingum fyrirtækja sem er augljóslega skrifaður eða þýddur af fólki sem á ekkert með að koma nálægt lyklaborði, annað hvort vegna alvarlegrar lesblindu eða hreinlega fáfræði, fýkur satt að segja svolítið í mig. Það er til urmull af vel skrifandi fólki á landinu, og að fyrirtæki skuli ekki sýna mögulegum viðskiptavinum þá virðingu að ganga úr skugga um að verkefnin séu leyst almennilega finnst mér satt að segja forkastanlegt. Og reyndar oftar en ekki bráðfyndið. Ég hef stöku sinnum minnst á ýmsar bagalegar villur hér, oftast af síðum fjölmiðla, en allt það sem ég hef bent á hér bliknar í samanburði við kynningarefni um bílgræjur sem ég fann á vafri fyrir nokkrum dögum síðan. Það var á vefsíðu Nesradíós, sem hefur nú afhjúpað sig sem verst skrifandi fyrirtæki landsins. Hér er brot af því besta (athugið að þetta er allt úr kynningarefni fyrir eitt og sama tækið):
Það er eiginlega alveg magnað fyrir mig að horfa yfir farinn veg og skoða líf mitt undanfarin ár í stærra samhengi. Fyrir örfáum árum var ég djúpt sokkinn í þunglyndi, sem mér tókst sem betur fór að brjótast upp úr, og þótt oft finni ég fyrir því hversu skammt undan myrkraöflin blunda hefur mér tekist að halda mér frá hyldýpinu með bærilega góðum árangri síðan. Ég átti afbragðsgóðan tíma sem einhleypur maður (með stuttu stoppi í sambandi sem gerði mér alls ekki gott). Það mætti ef til vill segja að ég hafi lagst í fullmikla drykkju og ólifnað á því tímabili, en það var þó ekkert sem gerði mér neitt illt, þess til að gera, og í dag á ég afskaplega erfitt að drekka meira en 2-3 bjóra eða léttvínsglös, og líður beinlínis illa ef ég drekk nóg til að verða verulega ölvaður.
Svo kynntist ég henni Huldu minni, og þá var eins og lífið félli loksins í fastar skorður. Þótt ég hafi kunnað ágætlega við piparsveinalífið var eins og þarna væri síðasta púslið kæmi í heildarmyndina. Ég var kominn á ágætis hillu í lífinu - búinn að festa mig í sessi vinnulega séð, kominn með ágætis tök á tónlistinni og gamanmálunum, og á ágætis skriði í skriftum og öðru slíku. Mér leið ekki eins og neitt vantaði upp á. Þetta er ekki rómantísk gamanmynd. Það var bara eins og við Hulda hefðum alltaf verið saman, í raun alveg frá fyrsta degi.
Þið ykkar sem þekkið mig vitið hvernig atburðarásin var. Við vorum geysilega snögg að geta barn og fluttum saman í kjallaraíbúð á Snorrabraut, sem ég hafði reyndar búið í nokkrum árum áður. Þórhallur litli fæddist og við fluttum í Hafnarfjörðinn, við mikinn fögnuð viðstaddra. Nú er ég kvæntur fjölskyldufaðir á jeppa sem eyðir frítímanum í dútl í skúrnum og er skyndilega kominn með áhuga á bílum. Bruggar bjór í kjallaranum og heldur reglulega matarboð. Fyrir tveimur árum var ég síðhærður fastagestur á Rósenberg, og margir hefðu lýst mér sem drykkjumanni.
Ástæðan fyrir því að ég sit í þessum þönkum er að ég fékk yndislega áminningu um það hversu hratt tíminn líður, og ágætis tusku í andlitið til að minna mig á að láta merkilegu augnablikin ekki renna mér úr greipum. Þórhallur er búinn að vera að dufla við fyrstu sporin sín í nokkra daga. Taka nokkur skref og setjast síðan niður. Hann fer sér hægt og vill læra þetta almennilega. Þegar ég kom svo heim úr vinnunni mætti mér lítill, askvaðandi herramaður, ótrúlega montinn á svip. Og hann hefur varla sest niður í allan dag. Enda er ég búinn að sitja í stofunni síðan ég kom heim, nánast með tárin í augunum, og stara á litla strákinn minn sem mér finnst ennþá vera nýfæddur. Mér finnst það hafa verið í gær að hann kom í vöggu út af skurðstofu og ég fylgdi honum upp á vökudeild í eftirlit. Og um leið átta ég mig á því að ef ég gæti mín ekki á því að haga tíma mínum skynsamlega og vera eins virkur og ég mögulega get í hans lífi verður hann fluttur að heiman áður en ég næ að telja afmæliskertin hans. Og ég get ekki gert mér í hugarlund nokkuð skelfilegra en að missa af æsku barnanna minna.
Í gærkvöldi varð upprisa Rósenbergs frá dauðum opinber. Þá var haldið teiti í nýju húsakynnunum, boðið upp á bjór, og fastakúnnar stigu á stokk og tóku lagið. VilHelm kláraði tónleikana sem hann náði rétt að róta fyrir áður en staðurinn brann, KK, Maggi Einars, Einar Snigill, Andrea Gylfa og fleira gott fólk hélt uppi góðu djammi og einhvers konar angi af TIM gargaði. Allt var þetta órafmagnað, enda ekki komið upp hljóðkerfi. Engu að síður var þetta unaðslegt og ég var hálfklökkur mestallt kvöldið. Það var yndisleg tilfinning að vera aftur kominn á svið á Rósenberg og garga yfir skvaldrið. Staðurinn er í nýjum húsakynnum á Klapparstíg, en það sannaðist í eitt skipti fyrir öll í gærkvöld að Rósenberg var aldrei hús - Rósenberg var fólk.
Eins og hálfs árs bið er lokið. Okkur tókst að reisa Rósenberg, og nú eigum við loksins aftur samastað í miðbænum. Lífið er gott.
Hugsanlega hef ég aldrei verið jafn feginn að búa ekki lengur í Reykjavík og einmitt núna. Því einmitt vegna þess að þetta snertir mig ekki beint get ég núna velst um af hlátri yfir þessum farskakennda harmleik í Ráðhúsi Reykjavíkur. Og vorkennt styttusmiðnum.
Ólafur viðurkennir að hafa verið leiksoppur Sjálfstæðismanna. Hanna Birna tekur undir að þetta sé orðinn einn stór farsi. Gísli Marteinn flytur úr landi. Og Dagur glottir og veltir fyrir sér hvort atburðarásin stafi af klækjum eða klúðri. Yndislegt. Allt sem einkennir góða farsa og melódrömu.
Það er ekki laust við að maður vorkenni Ólafi greyinu. Hann er einhvernveginn hálf brjóstumkennilegur í þessu öllu saman. Þótt manni virðist hann alls ekki hafa verið góður borgarstjóri, né hafa haft til þess nokkra burði, finnst manni hann hafa verið notaður. En mest vorkenni ég þó Reykvíkingum. Stjórnmálamenn eru í vinnu hjá borgurunum, og þetta eru ekki fyrirmyndarstarfskraftar.
En þar sem ég er ekki lengur búsettur í Reykjavík hlæ ég dátt og uni sáttur við Lúðvík minn og Samfylkinguna hans.
Gærdagurinn byrjaði ansi hreint vel. Sólin skein, fuglar sungu og við Nonni héldum upp á þak á skúrnum til að þétta og reyna að komast fyrir leka. Alls ekki slæm byrjun á degi, að spóka sig í sól og hita uppi á þaki með múrskeiðar, þéttiefni og rjúkandi kaffi sem beið okkar þegar niður var komið.
Svo ákváðum við að vinda okkur í að festa lista upp í loftið fyrir neðan rakavarnarplastið. Við keyrðum sem leið lá inn í Kauptún og skemmtum okkur venju samkvæmt ansi vel í Byko. Tókum okkur góðan tíma í að finna réttu skrúfurnar og réttu listana, áður en við keyrðum út úr timbursölunni, glaðir í bragði.
Og þá ákvað stressaður ökumaður á stærsta jeppa í heiminum að stytta sér leið yfir bílastæðið til að komast fyrr inn í verslunina vegna þess að vatnsleiðsla heima hjá honum hafði sprungið og allt var að flæða út um allt. Og hann stytti sér leið beint inn í hliðina á bílnum mínum af ansi miklu afli. Við köstuðumst til, ég missti stjórn á bílnum og hann endaði í blómabeði. Við Nonni enduðum báðir í keng, með togn í hálsi og baki.
Undanfarnir dagar hafa einkennst af geysilegu annríki. Ég er auðvitað að vinna, en auk þess er komin tímapressa á að klára skúrinn, og því hef ég varið nánast öllum lausum tíma þar. Bangsi hefur reyndar ekki komist til að hjálpa mér undanfarið, enda hefur hann líka heilmikið að gera, en ég er búinn að gera það sem ég get gert einn og svo hefur Hulda hjálpað mér þegar Þórhallur sefur. Litli kúturinn hefur meira að segja verið hjá okkur í smá stund í senn, svona á meðan hann helst góður í kerrunni sinni. Honum finnst reyndar ansi gaman að fylgjast með mömmu og pabba skera og skrúfa plötur. Ákaflega ánægjulegt. Hulda er að smitast af skúrfíkninni og sækir eiginlega meira út en ég.
Nú styttist í annan endann á þessu verki. Við erum rétt að klára að henda upp gipsplötunum á veggina og þá fer stóru verkefnunum að fækka. Það erfiðasta er reyndar eftir, sem er að klæða loftið, en ef ég fæ nokkra í það ætti það að taka fljótt af. Svo eru í raun stærstu verkefnin sem eftir eru að setja gluggann í og parketleggja. Allt annað er bara notalegt dútl.
Reyndar ætla ég líka að smíða stúdíóskrifborð og innréttingu, en mig grunar að það verði mun minna mál en þessi gipsgeðveiki.
Ég hendi bráðum inn myndasyrpu af framkvæmdunum. Þangað til er hérna einstaklega óaðlaðandi mynd af mér (töluvert þykkari en ég er í dag) og Bangsa (svipaður) þegar við vorum rétt að byrja:
Eiga femínistar ekki í nógu miklum ímyndarvanda fyrir, þótt karlaarmur Femínistafélagsins fari ekki að undirstrika í eitt skipti fyrir öll hversu húmorslaus þessi hópur virðist vera með því að mótmæla söngtexta grínhljómsveitar og segja hann hvetja karla til að nauðga? Í fyrsta lagi þarf ákaflega einbeittan brotavilja til að skilja þennan texta þannig, og í öðru lagi er þetta, þegar upp er staðið, grín. Þetta er gamansöm lýsing á því hvernig þjóðhátíð í Eyjum fer fram og hugarfari karlkyns gesta. Ungir vitlausir strákar mæta með skottfylli af bjór með það í huga að hitta fyrir ölvaðar yngismeyjar og komast á séns. Er það eitthvað meiri nauðgun heldur en vitlausu stelpurnar sem mæta með skottfylli af Breezer með það fyrir augum að hitta ölvaða stráka og komast á séns? Mér finnst það ekki mikil jafnréttishugsun að líta svo á að eingöngu karlmenn hugsi svona. Ég þekki í það minnsta nóg af kvenmönnum sem líta á djamm sem skóg af viljalausum, karlkyns verkfærum.
Jú, á hverju ári er einhverjum konum nauðgað á útihátíðum. Því miður. Þetta virðist, samkvæmt fréttum, eitthvað hafa dregist saman, er engu að síður sorgleg staðreynd. Það þýðir ekki að það að "nýta sér" fjöldann af fullum konum í Herjólfsdal sé hvatning til nauðgana. Reyndar er fráleitt að setja samasem merki þar á milli. Strákar nýta sér ef til vill fjölda ölvaðra yngismeyja til að komast á séns, en ekki gleyma því að stelpurnar gera það líka. Það vill bara svo til að hér yrkir karlkyns höfundur út frá sinni eigin reynslu. Ég veit ekki til þess að nokkur meðlimur Baggalúts sé nauðgari.
Það var kjánalegt að hlusta á "ráðskonu" karlahóps femínistafélagsins reyna að færa rök fyrir máli sínu í Kastljósinu í gær. Hann gat nákvæmlega ekkert sagt af viti, enda var málaflutningur hans tóm vitleysa. Hann reyndi að draga upp einhverjar hjákátlegar túlkanir á einstaka ljóðlínum, en ekkert tolldi. Röksemdafærsla hans hrundi eins og hús byggt á sandi og höfundur ljóðsins þurfti eiginlega ekki að segja neitt. Það var nóg fyrir hann að ranghvolfa augunum öðru hverju þegar femínistinn kom með hverja hróplega athugasemdina á fætur annarri. Enda varla hægt að svara svona mönnum. Ég skil vel að Baggalútur hafi farið fram á afsökunarbeiðni, enda alvarlegar ásakanir þarna á ferðinni, og ekkert á bak við þær.
Ég vona að femínistar sjái að sér, uppgötvi húmorbeinið í sér, skilji muninn á gríni og alvöru og sjái sóma sinn í því að biðjast afsökunar á þessum alvarlegu fullyrðingum.
Í dag er liðið ár síðan uppáhalds gaurinn minn kom í heiminn.
Ég veit. Ég trúi þessu ekki heldur. Fyrir tveimur árum síðan hefði ég aldrei trúað því að í dag væri ég orðinn faðir og eiginmaður, ætti íbúð og jeppling, væri fjölskyldufaðir sem slær blettinn á sunnudegi á meðan eiginkonan dúllar sér í blómabeðum og stéttinni - og þætti það svona yndislegt.
Life is what happens when you're busy making other plans -John Lennon
Við Bangsi byrjuðum að klæða veggina í hljóðverinu mínu í dag. Ja, fyrst fórum við reyndar í geysilega tímafreka innkaupaferð til að sækja gipsplötur og fleira sem vantaði til verksins. Eftir dúk og disk náðum við loksins að koma öllu inn í skúr og ryðja draslinu af gólfinu svo við gætum unnið. Svo festum við upp gipsplötur. Örfáar. Nú er á að giska einn fimmti af veggjunum klæddur, við getum ekki unnið meira fyrr en á fimmtudaginn eftir viku og ég er að farast í bakinu. Semsagt, gott dagsverk.
Jæja, allt fór ekki að óskum og veggirnir verða aldrei full klæddir fyrr en eftir óratíma, ímynda ég mér. En hvað sem því líður er þetta komið af stað og nú er takmarkið komið í augsýn. Um leið og bakverkurinn minnkar mun ég dansa af gleði.
Í dag festum við Bangsi tvennar dyr í stúdíóið í skúrnum. Einnig kláruðum við að einangra. Á morgun byrjum við að klæða veggina með gipsi, og ef allt fer að óskum ætti það að klárast í vikunni. Þá á bara eftir að leggja rafmagn og gólfefni. Jú, og reyndar smíða innréttingu í kringum vaskinn og skrifborð. Kítta, spartla og mála og festa upp einhverjar hillur...
Eftir sem áður erum við komnir á endasprettinn. Það er að komast svo mikil mynd á þetta að það er hreinn unaður. Djöfull hlakka ég til að fá almennilega vinnuaðstöðu heima fyrir, eftir rúmlega sjö mánaða bið (og væntanlega verða það 8-9 í allt). Einnig hlakka ég mikið til að geta skilað syni mínum herberginu sínu, sem ég hef haft í gíslingu síðastliðið hálfa árið eða svo.
Fyrr í sumar, þegar við Bangsi héldum áfram vinnu við hljóðverið í skúrnum eftir nokkurt hlé, uppgötvuðum við okkur til mikillar skemmtunar að í rjáfrinu var komið stærðar geitungabú. Við hringdum vitaskuld beint í meindýraeyði sem náði að drepa búið og fanga drottninguna. Sem betur fer var þetta áður en flugurnar klöktust út. Í leiðinni tók hann holubú í blómabeðinu hjá okkur. Hressandi.
Í gær þurftum við svo aftur að leita á náðir eyðisins, en þá var komið stærðar bú í girðinguna í garðinum. Einhverjir strákar höfðu reyndar spúlað það burt fyrir nokkrum dögum með vatni, en flugurnar voru í óða önn að endurbyggja það. Það var skemmtilegt að fylgjast með eyðinum og nema hans úða eitri inn í búið. Og svolítið spennandi að horfa á flugurnar fljúga trylltar um allt, hundruðum saman, í uppnámi yfir þessari árás.
Jææææææja. Ég veit ekki hvaða leti þetta er búin að vera undanfarnar vikur. Ókey, reyndar er hluti af því að ég er búinn að vera á hvolfi í vinnu og þess háttar... Gæti tengst þessu á einhvern hátt.
Hvað um það, tími til að bæta úr hlutunum. Betra seint en aldrei (nema auðvitað að allir séu löngu hættir að nenna að vafra hingað inn).
Það er svo mikið að frétta að það er kjánalegt. En ég held að það sé best að taka bara fyrir það sem upp úr stendur.
Um helgina sem leið gengum við Hulda í það vanhelga frammi fyrir Sýslumanni og fjölda vina og vandamanna. Það var yndislegt og kunnum við öllum sem glöddust með okkur bestu þakkir. Athöfnin var einstaklega falleg og einföld, og veislan var snilld. Mér skilst að flestir séu sammála um að þetta hafi verið eitt skemmtilegasta brúðkaup í manna minnum. Og ég veit hvers vegna: Við skipulögðum ekki nokkurn skapaðan hlut. Við létum allt skeika að sköpuðu, og það skilaði sér í einstaklega afslappaðri og skemmtilegri veislu. Þórhallur Þórhallsson var svaramaður og veislustjóri með eindæmum, og Bjarni Töfrakvikindi var með uppistand sem ég held að hafi verið hans best heppnaða til þessa (allavega það besta sem ég hef séð). Eins og ég segi var þetta í alla staði frábært.
En ég má ekki vera að þessu. Vinnan kallar á ný. En nú skal ekki líða ár og öld!
Ég fann rétt svo fyrir jarðskjálftanum áðan. Hulda fann helling. Ég heyrði aðallega í honum, enda nötruðu allir skápar. Sömu sögu var að segja um skjálftana 2000. Fann varla fyrir þeim. Það hlýtur eitthvað að vera að mér.
Fyrir skjálftann var ég búinn að hugsa um þetta líka... Það hlýtur eitthvað að vera að mér. Hvernig stendur á því að Steve Wonder, sem flestir smekkmenn sem ég þekki fíla í botn, fer svona óendanlega mikið í taugarnar á mér? Hlýtur eitthvað að vera að mér.
Þetta er ótrúlega tilgangslaus bloggfærsla. Enda er eitthvað að mér.
Aldrei halda því fram aftur að löggan sé starfi sínu vaxin, og ekki full af heilalausum þumbum með minnimáttarkennd. Aldrei.
Þarna stígur lögregluþjónninn mjög gróflega út fyrir valdsvið sitt. Hann ræðst á dreng sem gerði ekkert af sér annað en að rífa kjaft (sem er skiljanlegt, enda vita unglingsstrákar fátt verra en að vera bornir fölskum sökum). Hann tekur drenginn kverkataki. Þar með er hann hættur að vera lögregluþjónn, og er bara fífl í búningi. Vill einhver sjá þennan mann með rafbyssu? Hverju eigum við að veðja um að strákurinn hefði fengið nokkur vött í kaupbæti, hefði bláklæddi snáðinn verið vopnaður rafrænu vopni?
Er ekki kominn tími til að stokka alvarlega upp í löggæslumálum á Íslandi? Losa lögguna við þessi örlagafífl sem virðast ríða röftum (no pun intended) og borga þeim sem eru í raun starfi sínu vaxnir betur (laða þannig að skárri mannafla og skynsamari).
--
Bið dygga lesendur afsökunar á bloggleysinu undanfarið. Búinn að hafa allt of mikið að gera og allt of lítið að segja. Lífið er eins gott og búast má við, en samt gæti vel farið svo að ég breyti eitthvað til á næstunni. Það kemur þó betur í ljós fljótlega. Læt vita.
Af Vísi.is, úr grein um kosningasvindl fyrir lokaþáttinn af Hæðinni:
Hrafnhildur bendir á að kosningin á Vísi eða öðrum netmiðlum hafi ekkert vægi í úrslitaþættinum, hún hafi einungis verið sett upp til gamans fyrir lesendur.
Lesendur Hæðarinnar þá? Þetta er tæplega mjög gaman fyrir þá sem eingöngu eru lesendur vísis...
Landsamband lögregluþjóna krefst þess (já, KREFST þess) að löggan fái rafbyssur (taser) hið allra fyrsta. Rök þeirra fyrir brýnni nauðsyn þessa eru að lögregluþjónar slasist æ oftar við störf sín.
Enginn held ég að dragi úr því að löggæslustörf eru áhættusöm, og því miður er ekki óalgengt að þeir sem þeim sinna meiðist við skyldustörf. En rafbyssur eru stórhættulegar, geta hæglega dregið fólk til dauða, og eru alls engin vörn gegn meiðslum. Lögregluþjónar hafa nú kylfur og piparúða, og til eru margar sögur af því að oftar en ekki sé þessi útbúnaður misnotaður. Nú er lögreglan lang oftast að takast á við fólk í návígi. Ef ég ætti að giska teldi ég að langoftast stafi meiðsl lögregluþjóna af hnefahöggum og spörkum. Hvers vegna þurfa þeir rafbyssur? Ef kylfa og úðabrúsi eru of ómeðfærileg tól til að stöðva árásarmenn hlýtur rafbyssa að vera það líka. Ég veit ekki betur en að rafbyssur þurfi nokkrar sekúndur til að ná hleðslu. Ef þeir geta ekki varið sig gegn ofbeldismönnum með kylfu og piparúða geta þeir svo sannarlega ekki gert það með rafbyssu.
Til hvers þurfa þeir þá þessi vopn? Væntanlega ekki til að ráðast gegn stórfelldum glæpamönnum og hættulegum, því lögreglan getur ráðist gegn slíkum mönnum með skotvopnum. Rafbyssur eru fyrst og fremst hugsaðar til að lama óróaseggi. Piparúði gerir sama gagn. Blindaðir, bæði bókstaflega og af sársauka, eru fæstir líklegir til stórræða. Og þótt piparúði sé andstyggilegur, og geti mögulega unnið fólki skaða, drepur hann ekki nokkurn mann. Fólk sem er veikt fyrir, með hjartaflökt, gangráða og aðra kvilla, getur hins vegar hæglega látist ef það fær í sig hið geysilega rafmagn sem rafbyssurnar senda frá sér.
Svo er það hitt, sem er verst af öllu. Rafbyssur eru misnotaðar í hvívetna. Misnotkun lögreglunnar í Bandaríkjunum á þeim er orðin að faraldri. Þar er þetta komið í staðinn fyrir handjárn, virðist vera. Dönskum lögregluþjónum er meinað að fá rafbyssur, því þar þykir næsta víst að þær yrðu misnotaðar. Í raun fær maður á tilfinninguna að það væri skárra að láta lögregluna fá alvöru skammbyssur en rafbyssur, því lögregluþjónar virðast spara blýið aðeins meira en vöttin.
Getur verið að það sé ástæða fyrir því að mannréttindasamtök um allan heim berjist gegn svona rafbyssum?
Ég vona heitt og innilega að stjórnvöld sjái sóma sinn í því að meina lögreglunni að fá þessi skaðræðistól. Ég skil ekki á hvern hátt þetta getur tryggt öryggi lögreglunnar eitthvað frekar. Auk þess er eðli vopnaburðar þannig að því öflugri vopnum sem lögreglan býr yfir, því betur vígbúast glæpamennirnir. Í dag þekkjast skotvopn í einhverjum mæli, en þó litlum, á meðal hörðustu eiturlyfjasalanna. Ef lögreglan fer að ganga með rafbyssur fara eiturlyfjasalarnir að ganga með eitthvað svakalegra. Ofbeldi elur af sér ofbeldi.
Og í ljósi framgöngu lögreglunnar með piparúða held ég að við þurfum ekki að velkjast í vafa um það að einhverjir aðilar innan hennar MUNU misnota þetta. Gasmaðurinn ógurlegi á eftir að drepa einhvern vesaling með gangráð áður en yfir lýkur. Annað kæmi stórlega á óvart.
Hér sést til dæmis gott dæmi um það þegar lögreglan gengur full langt, og lætur rafbyssu bitna á rétti fólks til að tjá sig og mótmæla:
Það vantar bara lögregluþjón, rauðan í framan, að öskra: "Rafmagn! Rafmagn! Rafmagn!"
Gas Gas eftir Goran Bregović. Heyrði þetta fyrst á tónleikum hans í höllinni fyrir um ári síðan. Keypti diskinn, Karmen (With A Happy End), og hef margoft notið þess að hlýða á þetta. En aldrei hefur þetta átt betur við en einmitt þessa dagana.
Hvernig stendur á því að nú í ólgunni vegna olíuverðs er enginn stjórnmálamaður búinn að lýsa því yfir að nú sé að duga eða drepast, við skulum verða vetnisstórveldi? Af hverju er ekki verið að leggja þrefalda krafta í að klára þetta dæmi, svo við þurfum ekki lengur að vera undir því komin hvað OPEC ákveður? Væri ekki sniðugri hugmynd en að ríkið lækki álögur á bensín?
Japanir eru löngu búnir að lýsa því yfir að eftir x mörg ár (get ómögulega munað hversu mörg) verði allir bílar í Japan vetnisbílar. Af hverju erum við ekki búin að lýsa því yfir að við ætlum að verða á undan? Við höfum bestu aðstöðu heims til vetnisframleiðslu, og erum með frekar fáa bíla miðað við margar aðrar þjóðir. Við eigum að vera í forystu hérna, og verðum að vera það. Þannig gæti Ísland orðið moldríkt land og við yrðum töluvert sjálfbærari en raunin er í dag.
Það hefur fengist staðfest sem margir hafa svo sem alltaf vitað, að lögregluþjónar Íslands eru litlir kallar í flottum búningum, sem virðast helst þrífast á því að sýna mátt sinn og megin með kylfum og piparúða. Það sem sumir virtust vera að krema í buxurnar uppi í Norðlingaholti í fyrradag, bara því þeir fengu að halda á úðabrúsa og öskra: GAS! GAS! GAS! GAS! GAS! GAS! GAS!
Þetta er óhugnanlegt að sjá. Þótt bílstjórarnir séu nú held ég búnir að missa síðasta dropann af velvilja meðal þjóðarinnar sjá trúlega allir að löggan fór meira offari þarna en hefur sést í áratugi. Vörubílstjórarnir eru kjánaprik. Lögregluþjónarnir eru kjánar með kylfur, sprey og skildi. Semsagt töluvert skaðlegri, enda var fjöldi fólks flutt burt með sjúkrabílum að aðförunum loknum (en bara ein lögga).
Þetta sýnir okkur bara eitt: Það væri óðs manns æði að láta þessa vitleysinga fá rafbyssur. Ef þeir geta ekki hegðað sér skynsamlega með spreybrúsa í hönd, hvernig í ósköpunum er þá hægt að ætlast til þess að þeir fari fagmannlega með stórhættulegt vopn sem getur mögulega verið banvænt? Ég vil ekki þurfa að mæta gasmanninum ógurlega með rafbyssu. Maðurinn var að sprauta piparúða á blásaklaust fólk sem var að hörfa undan honum og fara (loksins) eftir fyrirmælum. Eitthvað segir mér að væri hann með rafbyssu myndi hann stuða fyrst og spyrja svo. Hljómar ekki fallega.
Ég vona að það verði gerð góð úttekt á þessu innan lögreglunnar og þingsins. Lögreglan brást of harkalega við. Vissulega þurfti að gera eitthvað, en af myndskeiðum að dæma reyndu þeir ekki mikið að leysa þetta á friðsamlegan hátt.
Við þetta bætist tvennt: Fréttakona stöðvar tvö er grunuð um að hafa ýtt undir eggjakastið. Án þess að gera sér grein fyrir því að hún væri í beinni útsendingu á netinu bauð hún útsendingarstjóranum að fá einhverja til að kasta eggjum. Nú segir hún þetta hafa verið grín. Hún er ekki ýkja sannfærandi. Og þar með er trúverðugleiki fréttastofu stöðvar tvö orðinn að engu. Bravó.
Svo er það hitt. Aldrei hélt ég að ég myndi segja nokkuð í líkingu við þetta, en mér finnst fólk vera farið að æsa sig um of við Björn Bjarnason. Þegar maðurinn er farinn að fá óskir um hægan og kvalafullan dauðdaga, og hvatningar til sjálfsvígs, þá eru hlutirnir gengnir full langt. Að þessu sögðu tek ég undir með Þráni Bertelssyni, sem bendir á að viðbrögð lögreglu í fyrradag séu alfarið á ábyrgð dómsmálaráðherra. Ofbeldisstefna hans og hernaðarfirra hlýtur að spila þarna inn í. Hvaðan komu til dæmis þessir óeirðarskildir? Hlýtur Björn ekki að hafa haft eitthvað með kaup á þeim að gera? Lögreglan er á mjög skuggalegri braut, og það er vonandi að eftirmaður Björns (hvenær sem hann tekur annars við) geti snúið þessari hryllilega skuggalegu þróun við, því ljóst má þykja að Björn myndi aldrei sjá sóma sinn í því.
Og vill svo í alvörunni einhver að hér verði sett upp varnarlið? Ætlum við að láta þessa geðsjúklinga (GAS! GAS! GAS!) fá byssur? (BLÝ! BLÝ! BLÝ!) Segjum nei takk við rafbyssum og öðrum skotvopnum. Og reynum að ná piparúðanum af þessum mönnum. Þeir vita eigi hvað þeir gjöra.
Ég hef yfirleitt blásið á bölsýnistal varðandi tunguna. Jújú, unglingar eiga erfitt með að koma hlutunum rétt út úr sér, en þannig var það nú líka þegar ég var þeim aldri en þetta virðist koma með árunum.
Nú eru hins vegar farnar að renna á mig tvær grímur, því það virðist sem fjölmiðlar (sérstaklega netmiðlar, en því miður líka prentmiðlarnir) séu að verða verri og verri með hverjum deginum þegar kemur að málnotkun. Þetta rak ég augun í á Eyjunni rétt áðan:
“Ég verð öll spennt þegar hlutirnir eru hreinir, og ég elska að sortera.”
“Ég elska það að brjóta saman þvottinn fyrir framan sjónvarpið.”
Christina, sem nýlega hefur fest sig í sessi sem ein af kynþokkafyllstu, en jafnframt áhugaverðustu leikkonunum í Hollywood, lifir líka hreinlátu lífi hvað varðar drykkju og djamm.
Enn fremur er þessi fyrirsögn á forsíðu Eyjunnar:
Forstjóri Egils dæmdur í sekt fyrir áfengisauglýsingar
Að auki benti Davíð Þór á þessa klausu, sem er ekki af netinu heldur úr Fréttablaðinu:
Verða þættir þeirra með óbreyttu sniði frá því sem verið hefur og hvíla á herðum þeirra Pálma Gestssonar, Karls Ágústs Úlfssonar, Sigurðar Sigurjónssonar og Örns Árnasonar.
Nú getur maður farið að spyrja sig hvort það sé einhver von til þess að íslenskan haldi velli, þegar málnotkun sú sem unglingar hafa fyrir augunum á degi í fjölmiðlum er jafn full af tómri vitleysu og raun ber vitni. Krakkarnir eru að aflæra það sem þeim er kennt í skólanum. Þau lesa blöðin á morgnanna, uppfull af bulli, hlusta svo á útvarpsmenn sem eru upp til hópa gjörsamlega málheftir á daginn og vafra svo um bloggsíður vitleysinga á kvöldin. Hvar komast þau í snertingu við rétt mál? Í bókum sem fæst þeirra nenna að lesa, því það þykir svo hallærislegt að lesa í dag.
Hvernig verður þetta þegar þessir krakkar verða farnir að skrifa í blöðin? Verður dánarfregnin hans pabba svona:
Í dag drafst Karl Ágúst Úlfsson, sem var einu sinni í þætti sem heitaði Spaugstofan, með Irni Árnasini, Pálma Gestssini og Sigga Sigurjónssini og Randver Þorlákssini. Karl skylur eftir sig fullt af börnum og fullt af leikrytum og sjónvarpsþáttum og einhverju. Jarðarförin verður haldin á morgun og Karl ráddi sjálfur hvernig hún er. Það náðist ekki í krakkana hans til að spyrja um þetta.
Það kom semsagt að því. Ég er orðinn svartsýnismaður.
Ég fylgdist takmarkað með skálmöldinni við Rauðavatn í dag. Sá eitthvað smá í kvöldfréttunum, en var of upptekinn við að vinna og stunda einhverja aðra vitleysu í dag til að fylgjast með beinum útsendingum og slíku.
Tvennt finnst mér þó standa upp úr eftir það litla sem ég sá. Í fyrsta lagi eru íslenskar löggur litlir aumingjar í stórkarlalegum búningum, sem finnst greinilega obboðslega gaman að sprauta piparúða á náungann og lemja hann í hausinn með kylfum. Það var mjög óhugnanlegt að sjá þá halda áfram spreyja í augun á fólki sem var að hlýða þeim. „Út af veginum!“ öskruðu þeir, og í kjölfarið: „Gas!“. Þegar fólk var svo komið út af veginum sprautuðu þeir áfram, lengi vel. Ekki fögur sjón.
Í öðru lagi er makalaust hvað atvinnubílstjórarnir koma alltaf illa fyrir í fjölmiðlum. Þeir eru eins og heimskir unglingar. Er möguleiki að nokkur taki mark á þeim þegar þeir eru sífellt með gífuryrði og upphrópanir í hverju einasta viðtali sem þeir álpast í? Ég var fylgjandi mótmælum þeirra í fyrstu, enda skil ég vel að þeir séu reiðir yfir þessum hvíldartíma og auðvitað er eldsneytisverð geysilegt, og spurning hvort ekki megi grípa til einhverra aðgerða til að lækka það, enda hefur það áhrif á allt verðlag í landinu. Ég var fyllilega sáttur við að sitja í umferðarhnút í þrjú kortér fyrir nokkrum vikum síðan, því ég var fylgjandi málstaðnum. Nú finnast mér þessir menn hins vegar vera farnir að koma fyrir með svipað málefnalegri orðræðu og vélhjólaökufantar hafa stundum gripið til þegar amast er við aksturslagi þeirra. Það gerir mig frekar andsnúinn þessum hópi orðið. Enn kjánalegra er þegar talsmaður þeirra segir að ráðamönnum væri nær að hætta að þvælast erlendis og sinna málum hér heima. Ég veit ekki til þess að aðrir ráðherrar en forsætis- og utanríkisráðherra hafi verið erlendis undanfarið (það hefur þá farið framhjá mér, allavega). Þetta kemur þeirra ráðuneytum bara ekkert við. Hvað á utanríkisráðherra að gera í hvíldartíma bílstjóra?
Þetta er eiginlega orðið hlægilegt. Við erum með fasista með skildi, kylfur og úðabrúsa öðrum megin og menn sem virðast út á við vera slefandi hálfvitar. Fasistar gegn fávitum - slagur aldarinnar - Gúttóslagurinn, nú að ástæðulausu! Það er ekki laust við að þetta veki mér hlátur.
Jæja, ég kom heim í gær eftir ansi vel heppnaða ferð. Þó er það merkilega að núna upplifði ég eiginlega í fyrsta skipti síðan ég var í sumarbúðum, 8 ára gamall, að fá alvöru heimþrá. Ég saknaði fjölskyldunnar ótrúlega mikið. Vonandi get ég tekið þau með mér í utanlandsferðir í framtíðinni.
Við lentum á Stansted flugvelli í kringum hádegið á mánudaginn og héldum sem leið lá á hótelið okkar (reyndar með viðkomu í miðasölu til að breyta miðum á eina sýningu). Við vorum geysilega vel staðsett, rétt fyrir utan West End, og þurftum því ekki að ganga langt til að komast niður í bæ og vorum í göngufæri við öll leikhúsin sem við fórum í.
Fyrsta kvöldið héldum við í Palace Theatre að sjá Spamalot þeirra Monty Python bræðra. Ég þorði eiginlega ekki að búast við neinu sérstöku, enda hálf undarleg tilhugsun að sjá Holy Grail í söngleikjaformi á West End, en sýningin var algjör snilld. Leikararnir voru frábærir, og þó er ekki auðvelt að feta í fótspor Monty Python. Meira að segja John Cleese brá fyrir (reyndar bara röddinni hans, og hún var á bandi). Ekki nóg með það að þetta verk sé óstjórnlega fyndið (sérstaklega það sem er breytt síðan í myndinni - ég kunni atriðin sem tekin voru beint upp úr myndinni utanað), heldur er tónlistin frábær og þetta er bara í alla staði frábær sýning. Ekki spillti fyrir að vera með nágrannastjörnuna Alan Dale í hlutverki Arthúrs konungs (hann hefur reyndar líka leikið í Ugly Betty, 24, West Wing og OC, svo eitthvað sé nefnt).
Daginn eftir fórum við til Manchester að sjá leikgerð og uppfærslu íslendings á Lilya 4ever. Það var ekki nógu skemmtilegt.
Á miðvikudaginn sáum við tvær sýningar. Við byrjuðum á eftirmiðdagssýningu á söngleiknum Wicked, sem er gríðargóð skemmtun. Hann fjallar um nornirnar í galdrakarlinum í Oz, áður en sú græna fékk á sig orðspor sem vond norn. Mjög skemmtileg fjölskyldusýning, og þar kom önnur gamalkunn stjarna fyrir: Nigel Planer sem gerði garðinn frægastan í Young Ones, sællar minningar. Um kvöldið héldum við svo á eina mögnuðustu leiksýningu sem ég hef séð, Woman in Black. Einhverjir kannast eflaust við kvikmynd með sama nafni, og jú, þetta er sama sagan. Þetta er hrollvekja um lögfræðing sem lendir í reimleikum í dánarbúi. Hljómar ekki eins og það gangi á sviði, eða hvað? Hvað segið þið þá um þetta: Það eru bara tveir leikarar. Það væri of langt mál að útskýra þessa sýningu frekar. Segjum bara að þetta sé ein magnaðasta sýning sem ég hef séð. Ég hélt aldrei að ég gæti upplifað alvöru hrylling í leikhúsi.
Á fimmtudaginn voru einnig sóttar tvær sýningar. Sú fyrri var hið gamalkunna verk Oscars Wildes, The Importance of Being Earnest (eða Mikilvægi þess að vera Hreinn, eins og hún kallast í íslenskri þýðingu). Það var voða sætt, en svo sem ekkert sem kom á óvart. Nákvæmlega eins og verkið hefur alltaf verið leikið. En það var gaman að sjá það. Ég las þetta í menntaskóla og hef alltaf hrifist af leikritinu. Um kvöldið fórum við svo að sjá sitthvora sýninguna. Mamma fór á hina mjög svo miðaldra sýningu The Mouse Trap (Músagildruna). Ég upplifði hins vegar mjög gamlan draum, og fór á Les Misérables (Vesalingana). Ég sat uppi í rjáfri í geysilega stóru leikhúsi (Queen's Theatre), en það kom ekki að sök. Þarna sat ég svo með gæsahúð og tárin í augunum í þrjá tíma sem liðu eins og fimm mínútur. Það sem mér finnst magnaðast er að þessi sýning hafi gengið í 23 ár, en sé enn jafn fersk og hún hlýtur að hafa verið eftir mánuð. Það helgast trúlega af því að framleiðendurnir starfrækja Vesalingaskóla, þar sem nýir leikarar eru þjálfaðir og reglulega skipt út. Samt sem áður, vel af sér vikið, sérstaklega í ljósi þess að öll leikhús á West End sýna 8 sýningar á viku, allan ársins hring.
Föstudagurinn var svo rólegur. Við versluðum aðeins og fórum svo á síðustu leiksýningu ferðarinnar um kvöldið. Það var The 39 Steps, sem byggir á samnefndri skáldsögu og kvikmynd Alfreds Hitchcocks. Þó er þetta grínverk. Og það með því fyndnara sem ég hef séð á ævinni. Ég held að ég hafi aldrei hlegið jafn svakalega í leikhúsi. Þarna segir frá Richard Henney, sem lendir óvart inni í hringiðu njósnara og svikara, og flýr í ofboði yfir skoska hálendið frá njósnahring annars vegar og lögreglunni hins vegar. Í sýningunni eru fjórir leikarar, sem leika 139 hlutverk. Þessi sýning er ótrúleg upplifun.
Já, þar með er þetta nokkurn veginn upp talið. Ég ætla samt að setja hér niður snögglista yfir leiksýningar sem allir verða að sjá, eigi þeir leið um London:
Les Misérables - Þetta er auðvitað sá söngleikur sem ber höfuð og herðar yfir alla aðra. Enda hefur enginn söngleikur gengið lengur. Ef þið eigið eftir að sjá og/eða heyra Vesalingana mæli ég með því að úr því verði bætt hið snarasta.
The Woman in Black - Fyrir hrollvekjuáhugamenn er þetta mögnuð upplifun. Og reyndar líka fyrir áhugamenn um geysilega vel byggðar leiksýningar.
Wicked - Kannski ekki must-see, þannig lagað, en mjög skemmtileg sýning með góðri tónlist og góðri sögu. Gæti verið full mikið Disney fyrir suma.
Spamalot - Þetta er helgi kaleikur Python aðdáenda. Fyrir okkur sem gátum ekki séð Python á sviði á sínum tíma er þetta það sem við komumst næst því. Svo er þetta bara sprenghlægileg sýning með æðislegri tónlist. Hún gerir líka æðislega mikið grín að öðrum söngleikjum og leikhúsi yfir höfuð, sem er mjög skemmtilegt.
The 39 Steps - Það hryggir mig, verandi Python fan númer eitt, en ég er ekki frá því að 39 Steps sé fyndnari en Spamalot. Hún er auðvitað allt öðruvísi, en ég hef sjaldan lent í öðru eins. Mér var illt í maganum eftir þessa sýningu.
Svo er ein sýning sem ég er á bömmer yfir að hafa misst af, sem er Avenue Q eftir Noel Coward, sem mér skilst að sé brjálæðislega fyndin. Þetta er söngleikur með brúðum, sem er víst eins og samblanda af Sesame Street og South Park. Semsagt fullorðins brúðusýning. Mamma keypti samt diskinn, ég ætla að hlusta á hann við tækifæri.
Allavega, þetta er orðið allt of langt. Ég er semsagt kominn heim, þannig að lánadrottnar og handrukkarar vita hvar þeir finna mig. Þið hin, endilega sláið á þráðinn elskurnar.
Það er öllum frjálst að prenta út efni af vefnum, en þó skal tekið fram af gefnu tilefni að ég á óskiptan höfundarrétt alls þess sem hér birtist og áskil mér rétt til að grípa til viðeigandi lagalegra aðgerða sé eitthvað af þessu efni birt annarsstaðar með ólögmætum hætti. Ég bið ykkur vinsamlegast um að virða þetta.
Það gæti ekki verið einfaldara að prenta út efni af síðunni. Allur er vefurinn prentvænn, svo einungis þarf að smella á prenthnapp, og þá prentast út lesefni síðunnar og ekkert annað. Einfaldara getur það ekki verið.
Til að sjá eldri færslur má smella á „Fannáll“ til að sjá allar færslur frá upphafi.
